Waarom ik Juf Hella na 30 jaar nog steeds erg dankbaar ben

Mijn schoolcarrière is op zijn zachtst gezegd nogal apart verlopen. Deze week reed ik met mijn kinderen door Oosterhout (waar ik ben opgegroeid, kan ik ook niets aan doen) en ik kon op die korte route al zo’n 3 verschillende scholen aanwijzen waar ik op had gezeten. Ik heb eerder al verteld dat ik een keer ben blijven zitten omdat ik nog “wat speels” was. Ik denk dat ik eigenlijk mijn hele schoolperiode wat speels ben gebleven. Ik heb op 2 basisscholen gezeten, kreeg toen HAVO/VWO advies, deed dat 2 jaar, zakte toen af naar MAVO, later naar een andere MAVO ivm een fusie, ging toen naar een MBO, vervolgens naar het HBO en studeerde uiteindelijk als Master of Arts af.

Vandaag wil ik even inzoomen op die basisschool periode. Mijn geheugen is vrij dramatisch maar ik weet nog dat ik vanuit groep 4 van de LOM school over ging op groep 4 van Openbare Basisschool de Rubenshof. Eén van de dingen waar ik in mijn schooltijd mee gestoeid heb is in mijn faalangst. Op de middelbare school resulteerde dat bijvoorbeeld in hele zware onvoldoendes voor Engels idioom, terwijl ik het toch echt van voor naar achter kende. Dat heeft me behoorlijk in de weg gezeten, maar gelukkig heb ik een goede portie doorzettingsvermogen en wist ik al vroeg wat ik later wilde gaan doen. En dat heb ik te danken aan juf Hella.

Ik begon namelijk te tekenen. Juf Hella was degene die mij aanspoorde en overlaadde met complimenten (wat heel knap van haar was, ik heb de tekeningen uit die tijd nog eens opgezocht. Kan beter hoor, kan beter). Dat heeft bij mij iets getriggerd waardoor ik nooit meer ben gestopt met tekenen (ook dat kan een reden zijn dat ik op de middelbare school niet heel soepel mee kon. Er stonden meer tekeningen dan aantekeningen in mijn schriften). Al vroeg op de basisschool wist ik toen: later wil ik iets doen met tekenen. Ik heb getwijfeld over architect, gedroomd over auto ontwerper en uiteindelijk besloten dat ik “iets in de reclame” wilde doen. Op de middelbare school was ik er dan ook alweer vroeg uit: ik wilde dolgraag naar het Sint Lucas, een school voor Reclame, Presentatie en Communicatie. En zo geschiedde.

En nu ben ik ruim 30 jaar verder. Heb ik bij toffe werkgevers gewerkt en heb ik inmiddels alweer 4 jaar Around Seven. Dus lieve Juf Hella, bedankt voor het vertrouwen dat je me hebt mee weten te geven. Waar was ik zonder jou geweest?

 

Zie hier nog een paar pareltjes uit die tijd. Mijn moeder schreef in dit fotoboek al een soort samenvatting van deze blogpost.

P.s Dat van die slechte motoriek klopt. Gelukkig zijn we tegenwoordig gezegend met computers waar ik geen last heb van die belabberde motoriek, kijk maar.

Comments

Leave a Comment